न दिसला मज गुलाब
न दिसला मज चाफा
गंध कुणाचा दरवळे
चोहीकडे... चोहीकडे...
न दिसले मज कुणी
भास कसले ह्या मनी
साद कोण घालत असे
पलीकडे... पलीकडे...
व्यर्थ वाटे मज सारे
चंद्र, सूर्य, नभातले तारे
रविचे तेज ही कमी भासे
तुझ्यापुढे... तुझ्यापुढे...
सांग सखे मज काय करावे
एकटे असे किती झुरावे
ये धाउनिया, मिठीत ये
माझ्याकडे... माझ्याकडे...
हळवे मन
हळव्या मनातले,ते हळवे क्षण
प्रत्येक क्षणाची,वेगळीच ओळख
अन प्रत्येक ओळखीची,वेगळीच चमक
चमकतात डोळे,तिला पाहताच क्षणी
धडधडते हृदय,तिच्या हसताक्षणी
हसणारे ओठ,मोहरणारे
काळे केस,वार्यावर उडणारे
ती लट...
साली ती एकच लट,घायाळ करणारी
अलगदपणे डोळ्यांसमोरून कानामागे जाणारी
तिच्या हसण्यात,एक वेगळीच जादू
नेहमी वाटे,तिला एकटक पाहतच राहु
अन तेवढ्यात तिचे पलटून,झटक्यात निघून जाणे
आपण फक्त परतण्याची,वाटच पाहत राहणे
हेच ते क्षण...
हेच ते क्षण...
जे करतात अधिकच हळवे मन...
जे करतात अधिकच हळवे मन...
हातात हात
तुझी साथ
आपण दोघं
आणि धुंद बरसात
छत्री एकच
त्यात आपण दोघे
जवळ उभे
तरी दोघेहीे ओले
अचानक वीज
कडाडते
दुसर्याक्षणी तु
आणखी जवळ येते
मिठीत तुला
सामावून घेतो
न जाणे तुला
कशा पासून वाचवतो
वाटतं
मिठी कधीच सुटु नये
जोरदार पाउस
कधीच थांबु नये
तेव्हड्यात तू
भानावर येतेस
थोडं मागे जाउन
पुन्हा जवळ येतेस
तुझ्या डोळ्यात
निघण्याचा हट्ट
माझा मात्र...
तुलाच न्याहारण्याचा हट्ट
भिजलेली तू
आणखीन सुंदर दिसतेस
नुकत्याच उमल्लेल्या
फुलाप्रमाणे दिसतेस
तुझ्या गालावरच्या
थेंबाचा, हेवा वाटला
स्वतः ही थेंब होण्याचा
हास्यास्पद विचार आला
नकळतपणे माझा हात
तुझ्या खांद्यावर
अन् तुझं डोकं अलगदपणे
माझ्या खांद्यावर
चालत आहोत
दोघच पावसात
भीजत आहोत मात्र
एकमेकांच्या प्रेमात...
भीजत आहोत मात्र
एकमेकांच्या प्रेमात...
